Voorlopig ff een laaste blogje van mij. Ik merk dat het een druk wordt om iets te posten en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Daarom stop ik er voorlopig ff mee. Als je op de hoogte wil blijven van het wel en wee van juf daan kun je natuurlijk altijd ff mailen, bellen of langskomen!

Voor de cursus pastorale hulpverlening die ik volg bij stichting Koinonia moet ik iedere maand een boek lezen en daar een verslag over maken. Deze maand was het in plaats van een studieboek een roman met een psychologisch karakter. Het duurde even voordat het boek me greep, maar daarna heeft het me niet meer losgelaten. Een aanrader voor iedereen die houdt van boeken die iets met geschiedenis te maken hebben…

Waar gaat het over? (bron: bol.com)
De zwangere Elsjen Roelofs komt in maart 1767 in de gevangenis van Assen terecht, omdat ze wordt verdacht van het vergiftigen van haar man Jan Alberts. Hier wacht ze achtendertig nachten op haar berechting. Iedere avond wordt zij bezocht door Janna, een vrouw die zich over Elsjen ontfermt. Aanvankelijk wil Elsjen niets van haar weten, maar gaandeweg begint ze haar te vertrouwen. EIsjen vraagt om papier en inkt en zet haar levensverhaal op schrift. Al schrijvend kijkt ze terug. Hoe heeft haar leven zo kunnen lopen? Wat is bepalend geweest? Waar is het fout gegaan?

Ik heb weer even tijd gevonden om een logje te typen…
Er is zoveel gebeurd deze week dat het er helemaal bij in is geschoten. Dinsdag ben ik begonnen met een nieuwe baan. Misschien denk je wel: "Alweer?" Ja, inderdaad, alweer. Maar ik heb nu een vast contract dus ik voorlopig gebakken. Ik had verwacht dat ik er gigantisch tegenop zou zien. Maar hoe dichter het bij kwam, hoe minder zenuwachtig ik werd. Meestal werkt het andersom, maar deze keer dus niet. In de vakantie droomde ik er elke keer van en werd ik zwetend wakker, waarna ik niet meer kon slapen. Maar dat was helemaal over. Ik voelde me rustig en ervaarde echt dat God erbij was. Dat was dinsdag toen ik moest beginnen eigenlijk nog steeds zo. Ondanks dat mijn lokaal nog steeds überlelijk was. Ik zit namelijk in een soort noodlokaal, wat normaal gebruikt wordt als handvaardigheidruimte. Overal zit verf op, mijn bureau is kapot, als ik op mijn bureaustoel zit word ik gelanceerd, geen kasten en muren van vloerbedekking met haren. Maar op de één of andere manier deed het me niet meer zoveel als voor de vakantie. Met de kids was het ook een leuke start. Ik moet wel streng zijn, maar dat geeft niet. Voordeel is dat ik nu alleen groep 8 heb. Na de voorjaarsvakantie krijg ik groep 7 erbij. Ben benieuwd hoe dat gaat. Een combi lijkt me echt ingewikkeld. Maar ik heb geleerd de laatste dagen dat het het beste werkt als je denkt aan één dag te gelijk. Controlefreak als ik ben, probeer ik vaak alles te plannen en maak ik me vaak veel te veel zorgen.
Een spreuk om mee af te sluiten…

Een mens lijdt dikwijls het meest
door het lijden dat hij vreest,
Maar nimmer op komt dagen.
Zo draagt Hij dikwijls meer,
Dan God te dragen geeft.

Vorige week zondag hadden Peter en Aline hun huis opengesteld en wat vrienden uitgenodigd om met elkaar ‘kerk te zijn’. God zoeken en ons leven delen met elkaar waren eigenlijk de ‘doelstellingen’ van de avond. Het was zo gaaf. Er was openheid en ik heb echt wat geleerd van de verhalen van andere mensen die er waren.

Ik merkte dat dit me zoveel meer raakt dan een dienst op zondagochtend, waarin je alleen maar consumeert en individueel God aan het aanbidden bent en verder niet echt contact hebt met mensen, dan bij een bakje koffie.

Over die zondagavond en de dingen die mensen deelden heb ik de hele week nog nagedacht. Dat vond ik wel bijzonder, want normaal gesproken ben ik zondagmiddag de preek meestal al weer vergeten (wie er ook spreekt)…
Ik denk dat dat kwam, omdat we ons hart met elkaar deelden. Zonder onszelf of ons leven met God mooier voor te doen. En daar heb je iets aan. Dat raakt iets. Ik heb het nodig om mijn leven te delen met mensen die luisteren, advies geven en met me bidden. En ik heb het nodig om naar iemand te luisteren, hem of haar advies te geven en voor hem of haar te bidden…

Een poosje geleden zei ik tegen iemand: “Je leven met God hangt toch niet af van de tijden die je met andere bij elkaar bent en de diensten die je bezoekt? Het gaat tenslotte om de relatie die je persoonlijk hebt met God.”
Nu zie ik dat een behoorlijk stukje genuanceerder. Je hebt elkaar keihard nodig om vol te houden en een ander kan jou ook een ander stukje van God laten zien.

Sinds web-log.nl heeft besloten dat ze alles moesten veranderen is het voor mij alleen maar onduidelijker geworden. Daarom een vraag aan iedereen die een weblog heeft en wel weet hoe het werkt:) Hoe moet ik de balk onder mijn kopfoto wijzigen? Daar staat nu mijn naam, leeftijd hobby’s etc… Alvast bedankt!

Normaal gesproken heb ik een hekel aan alles wat met Hugh Grant te maken heeft. Ik weet niet waarom, maar zijn hoofd en de bekken die hij trekt irriteren me gewoon. Ik hoorde van een vriendin dat dit wel een leuke film was en heb ‘m ondanks Hugh Grant toch gehuurd. En wat bleek, tot mijn stomme verbazing vond ik ‘m in deze film een stuk minder irritant dan in alle andere films die ik met hem gezien heb. Eigenlijk is tie zelf wel leuk.

Kortom, echt een leuke film voor een avond op de bank…

Gisteren was het dan eindelijk zover. Ik nam afscheid in Ameide. Zeven weken geleden hoorde ik dat mijn baan maar voor zeven weken zou zijn, maar toch investeer je enorm in de kinderen. Ik kan ook niet voor minder dan 100%. De laastste week hikte ik er wel behoorlijk tegenaan. Je bouwt iets op en dat moet je toch weer loslaten. En dat is best lastig.
De kinderen waren al weken bezig met dingen organiseren. Het grappige was dat er heel veel kinderen totaal geen geheimen kunnen bewaren. Zo kwam een kind me op een dag een euro geven voor het cadeau (wat voor mij een verrassing moest zijn) en ging er eentje vorige week een heel verhaal houden over de taart die ze besteld hadden… Ik deed maar net of ik gek was… 
De dag was enorm leuk. Toen ik binnenkwam werd ik bestookt met heel veel confetti (wat ik daarna zelf weer moest opruimen:). Daarna hadden ze een heel rooster gemaakt met de activiteiten die we zouden gaan doen. Ze hadden er echt megaveel werk van gemaakt en het leuke was dat ze dat gedaan hadden praktisch zonder hulp van ouders of leerkrachten.
Het hoogtepunt was toch wel de taart. Om half 10 kwam er een moeder met deze taart:

Je kunt het niet heel goed zien, maar er is een foto op marsepein geprint van de klas. Na de taart uitgebreid bewonderd te hebben, was het hilarisch om elkaar op te eten!
Aan het eind van deze leuke dag kwamen toch wel de tranen, bij mij, de kinderen en ook bij collega’s. Afscheid nemen is lastig.
En nu? Nu ben ik alleen maar blij dat het voorbij is. Het heeft zoveel energie gekost om daar elke dag weer heen te gaan. Ik ben denk ik ook niet voor niks 3x ziek geweest de afgelopen periode. Nu kan ik weer verder kijken. Vanmiddag begin ik op mijn nieuwe school in Lexmond. Heel spannend allemaal, groep 7/8, er komen weer zoveel nieuwe dingen op je af! Maar ik probeer het stapje voor stapje te bekijken, dan is het het beste te overzien…

Er zijn twee cd’s die ik je echt wil aanraden:

Een wijntje erbij en genieten maar…

Deze cd is pas net uit. De andere twee cd’s van haar vond ik erg goed, maar deze doet daar zeker niet voor onder…

Ik ben echt aan het aftellen op mijn werk. De laatste loodjes wegen zwaarder dan ik gedacht had. Mijn klasje is fantastisch en dat is nu net het moeilijke. Het is pittig om ergens gedwongen afscheid van te moeten nemen. Ik merk het ook aan mijn hele gestel. Normaal gesproken ben ik niet zo vatbaar voor alle griepjes die er heersen, maar dit jaar heb ik ze allemaal al gehad. Buikgriep, hoofdgriep (als dat bestaat) en nu keelpijn en geen stem. Behoorlijk lastig met een beroep waarin je voortdurend praat.
Vandaag had ik met de kids een gesprek over doodgaan. Een van de kinderen heeft een familielid die op sterven ligt en naar aanleiding daarvan kwamen ze allemaal met verhalen. Het mooie van kinderen vind ik dat ze heel goed kunnen omschakelen. Zo hadden we het eerst over opa’s en oma’s, tussen door kwamen de konijnen en cavia’s die ziek waren of dood waren gegaan, daarna iemand   dat de accu van zijn moeders auto het begeven had en daarna kwam er weer een heftig verhaal over een oma die kanker had. En al die tijd was er voor elk kind evenveel aandacht en leefden ze echt met elkaar mee. Ze maken geen onderscheid of iets belangrijk is in hun ogen of niet, maar ze  hebben net zoveel medelijden met iemand van wie het konijn ziek is, als iemand van wie de oma op sterven ligt.
Ik kan daar echt wat van leren. Vroeger dacht ik altijd: "Een huisdier kom op…" (Dat zei ik niet hoor, tegen ze) Maar ik heb echt gemerkt dat dat het overlijden van een huisdier een enorme impact kan hebben op een kind.
Dus hierbij dan ook mijn excuses aan alle mensen van wie ik het verdriet om hun huisdier niet serieus heb genomen… Alfred, het spijt me.